هفته ی پیش یکی از اقوام فوت کرد، شخصی که با اینکه کم دیده بودمش اما به خاطر نجابتش و آرامشی که همیشه داشت دوستش داشتم. دلیل دیگر ناراحتی ام هم( و شاید این یکی شدید تر باشد) همسرش است، خانم میان سالی که از اقوام درجه ی 3 ی من است.(درجه بندی اقوام: پدر، مادر، برادر و خواهر درجه یک حساب می شوند و پدر، مادر،برادر و خواهر هر یک از آن ها درجه ی دوم حساب می شوند و ... . کوچکترین درجه ی ممکن را درجه ی فرد می نامیم.) برای مراسم تشییع پیکر او به همراه پدرم به "بندر عباس" رفتم. همسر آن مرحوم خیلی انسان شادی بود، خیلی شاد و مهربان. همین مساله هم مرا نگران می کرد: نکند نتواند درد را تحمل کند. همسرش سکته ی قلبی کرده بود و او آمادگی این چنین واقعه ای را نداشت. نگران 3 فرزندش هستم. آن عزیز در هنگام مسافرت به دوبی فوت کرده بود. به همین دلیل 2 روز طول کشید تا پیکرش را به "بندر عباس" برگردانند. 2 روز در مورد این گونه مسایل فکر کردم، و در مورد مرگ.
این گونه ام که بیش از اینکه ناراحت و نگران آنی باشم که فوت کرده بیشتر نگران اطرافیان اش هستم، آن ها بیشتر ذهنم را مشغول می کنند.
اولین چیزی که در "بندر عباس" توجهم را جلب کرد هوای گرمش بود، هوایی که به قول "بندری ها" خنک ترین هوای 10 ساله اخیر آن جا بود! در راه به سوی خانه شان به این فکر بودم که اولین برخوردم با خانواده ی عزیز فوت شده مان چگونه باید باشد: گریه خواهم کرد چون می دانستم که دست خودم نخواهد بود، آرام خواهم بود و سعی خواهم کرد که آن ها را ناراحت تر از آن چه هستند نکنم. هر چه به خانه شان نزدیک تر می شدیم اضطرابم بیشتر می شد.
رسیدیم، خانه شان سیاه پوش شده بود از پارچه نوشته های آشنایان. اولین نفر را که دیدم گریه ام گرفت، شدیداً می گریستم. به داخل خانه شان رفتم و همسرش را دیدم که در آغوش پدرم می گرید و شیون سر می دهد. آرام ترین برحوردی که می توانستم بکنم را انجام دادم: بوسیدمش و تسلیت گفتم و آرام( و با خجالت و در حال گریستن) خواستم قوی باشد. خیلی به این لحظه فکر کرده بودم. از برخوردم راضی بودم، شکیبایی مهم ترین بخش عزاداری است.
همسرش خیلی به او متکی بود و حالش اصلا خوب نبود. از او توقع آرامش نداشتم اما آن چه تعجبم را بر انگیخت این بود که هر شخصی با هر نسبت دور و نزدیکی که به خانه شان می آمد داد می زد و خود را بر زمین می کوفت و آرامش چند ثانیه ای داغ دیدگان را به هم می زد و نقش محرک درد دیگران را بازی می کرد. به جای این که هر ننکس آرام بیاید و سعی کند داغ دیدگان را آرام کند مجلس پر از داد و فریاد دوباره می شد.
نمی دانم چرا ما ایرانیان این قدر بد"سوگ واری" می کنیم. در رفتارمان گونه ای آزار شدید خود و دیگران دیده می شود، و رفتاری که شدیداً در آن اغراق شده. در تمام عزاداری هایمان متظاهرانه برخورد می کنیم، آن از عزاداری های مذهبی که تظاهر در آن ها حرف اول و آخر را می زند و آدم حالش از آن هایی که آن جایند به هم می خورد و این هم عزاداری های خانوادگی مان. کاش همیشه آرام بودن را بلد بودیم.

دیشب با دوستی در پارکی خلوت نشسته بودیم و صحبت می کردیم . مردی که چند برگ "راهنمای همشهری" و خودکاری در دست داشت( این صحنه در ایران به این معناست که آن شخص حتما بی کار است و جویای کار!) به سمت مان آمد و پرسید:" آقا، کار با جاخواب یعنی چی؟(!)" به او گفتم و سعی کردم سر صحبت را با او باز کنم. گفت که کارگر جوشکاری است "ترکمنی" اهل "گمیشان" در استان "گلستان" و باز در مورد اصلیت اش توضیح داد تا به قول خودش:" فکر نکنی یه وقت افغانی ام .من خودم از اون ها متنفرم. خدا ریششونو از روی زمین بر داره." از این سخن اصلا متعجب نشدم چون از این دست یاوه ها بسیار شنیده ام . به او گفتم که لازم نیست این قدر توضیح دهد و اهل هر کجا باشد برایم محترم است. او در پاسخ گفت:" نه هر کجایی مثل این افغانی ها!!!!                                                                

            باز هم سعی می کردم که تعجب نکنم. گفتم: "افغانستانی ها مهمان کشور ما بوده اند و هستند. شاید گاهی از سر فقر و نداری کارهای نادرستی کرده اند ولی فراموش نکنیم خدمت های فراوانی که آن ها با کمترین هزینه به ما کرده اند". از بدی و نامردمی مردمان نالید و از این که افغانستانی ها موقعیت کاری ایرانی ها را از بین می برند. من هم به او گفتم که حتما توجیه مالی دارد استفاده ی از آن ها. از این که با قیمت کم آنها را به خدمت گرفتیم و تا می توانستیم آن ها را تحقیر کردیم. و او هم از این گفت که هفته ها کنار میادین می نشسته است و هر که به سراغ کارگر می آمده افغانستانی ها را می برده است. گفت که دولت وظیفه دارد که از کارگران ایرانی دفاع کند. گفتم:" دولت چه کاره است؟ کارهای عمرانی را سپاه می کند. افغانستانی ها هم ارزان کار می کنند و هم به راحتی قابل تحقیرند." از شب هایی گفت که گرسنه خوابیده است. از تحقیر هایی گفتم که آن ها شده اند صرفا چون دولت  فخیمه ی انگلیس مرز ایران و افغانستان را به شکلی طراحی کرده که آنان آن سمت مرز اند و ما این طرف. از این گفتم که درد گرسنه خوابیدن را می فهمم و از این گفت که تا فردای شبی که گرسنه نخوابم این حال را نمی فهمم. از این دردش گفت که:" این زور داره که ما کشته دادیم برای این مملکت و حالا می بینم این مادر قهبه ها نان ام را آجر می کنند." ( توضیح ضروری: من بلدم که آن لغت را چگونه بنویسم؛ برای آن که مشکل احتمالی ای پیش نیاید آن گونه نوشتم!!) و باز گفت و سخن اش سراسر توهین بود به آن ها . از شهرش گفت که مردمانش هیچ غریبه ای را نمی پذیرند، که آن ها اصیل ترین ایرانی ها هستند. ( به دلیل آثار تاریخی شان) وای چه تهوع آور بود آن گاه که از اصالت اش حرف می زد.                                                             

نمی خواستم سخنم را با او قطع کنم و بروم. با خود گفتم که نشنیده تا آگاه شود. گفتم که با این وضع عدم سازمان  دهی کارگران از فردای روزی که افغانستانی ها بروند شما جای آن ها را خواهی گرفت، با حقوق کم، تحقیر شدن و بیمه نشدن. او باز هم می گفت. از این که پای افغانستانی ای را شکسته و زندان رفته است!! دیدم نه؛ فایده ای ندارد. این آقا ایران را فقط برای خود و ایرانیان می داند، هر چند که آن شب جایی نداشت که در آن بخوابد.

 

۱. پس از آنکه فیلمی منسوب به آقای "رحیم مشایی" رییس سازمان "میراث فرهنگی و گردش گری ایران" در سایت" ایرانیوز" و سپس  عکس هایی منسوب به ایشان در "فارس" قرار گرفت  که نشان می داد ایشان در سفر خود به ترکیه مشغول نگاه  خانمی در حال انجام فعل قبیحه ی "رقص" ترکی در اجلاسی از سوی "سازمان کنفرانس اسلامی" به نام "گردشگران كشورهاي اسلامي "  دیده می شوند، به شدت تحت فشار تنی چند از نمایندگان مجلس از جمله ی آقایان "سعید ابو طالب"( که حضور ایشان در مجلس مدیون نیروهای آمریکایی در عراق است) و "عماد افروغ" قرار گرفت که  البته کاملاً روشن است که این آقایان به دلیل ازدیاد ایمان دست به این اعتراض نزده اند و آن ها به دنبال بهره برداری سیاسی از این فیلم اند. آقای مشایی می گوید که این فیلم مونتاژ شده است، مسأله ای که مخالفان او رد می کنند.

اما مسأله ای که در این ارتباط وجود دارد این است که آیا ایشان از دید یک مسلمان شیعه مرتکب فعل حرام یا ناپسندی شده اند یا نه، یا به گفته ی دیگر یک ایرانی هنگامی که به عنوان معاون رییس جمهور( حتی هنگامی که آن رییس جمهور"احمدی نژاد" است) و رییس سازمان میراث فرهنگی و گردش گری جمهوری اسلامی ایران (که مدعی ترویج اخلاق و انقلاب اسلامی در جهان است) در اجلاسی از سوی چنین سازمانی شرکت می کند، در شرایط مشابه چه باید بکند. این چنین فردی در مقابل این چنین اتفاق ناگهانی ای دو راه دارد:

الف. خروج: چنین فردی می تواند از جلسه خارج شود و از دیدن این صحنه ها و خطر احتمالی چنین کاری رهایی جوید. البته شاید این راه هم بی ضرر نباشد: این کار به نوعی بی احترامی به آنان است که مراسم را اجرا می کنند.

ب. ماندن در مراسم: می توان ماند و ندید و اینگونه هم به صاحب مراسم احترام گذاشت، هم حفظ اصول اعتقادی کرد. خطر فقط سوء استفاده های سیاسی است.

از این سو شاید آقای "مشایی" کار درستی کرده است.                                                       

۲. خانم یا آقای مسلمانی( منظور ایمان با متدولوژی تقلید از مراجع تقلید است) با دست دراز برادر یا خواهر دینی ای مواجه می شود که به نشانه ی احترام دراز شده است و منتظر پاسخ است. به گمانم شرایط  کمی شبیه حالت ۱ است. او چه کاری باید کند یا چه کاری بهتر است کند. دست دادن و ندادن  هر یک خوبی ها و بدی هایی دارند. اگر دست ندهد به طرف مقابل توهین کرده و کاری خلاف تمدن بشری کرده، اما برایم روشن نیست که او کار بدی کرده است: او حق دارد بر طبق اعتقاداتش رفتار کند. چنین فردی چه باید کند؟    

 

عکس هایی از مراسم: "مشایی"  آنی است که در عکس‌‌‌‌، نفر سوم از دست راست در ردیف جلو است. خیلی غیرت دینی می خواهد بلند شدن از ردیف اول!                   

                         http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8510090341                

عصرها که از دانشگاه به خانه بر می گردم پیدا کردن تاکسی در میدان ولی عصر کار خیلی سختی شده است.  صفی وجود ندارد. شاید حتی بر عکس است: انهایی که برای پیدا کردن تاکسی می ایند هی به سمت ابتدای  میدان می روند تا زود تر از دیگران تاکسی گیرشان بیاید. در میدان هفت تیر و انقلاب هم اینگونه است. تقریبا کل میادین مهم شهر اینگونه اند.                         .                                                      

از لزوم ساماندهی تاکسی ها یا ترافیک تهران سخن نمی گویم. البته می دانم که دیگر سخن گفتن از ساماندهی ترافیک تهران خیلی مسخره است. از لزوم ساماندهی صف های تاکسی ها می گویم! از اینکه زشت است دنبال تاکسی دویدن,تنه زدن و به داخل خیابان رفتن برای سوار تاکسی شدن. از ایکه شاید حقوق مردم هم کمی ارزش دارد.  بیزارم از انهایی که اموخته اند زندگی بی قانون را و از ان لذت می برند! انهایی که تمام زندگی شان پر است از دروغ  و فریب و رشوه و کثافت. صف های  تاکسی هم نمایه ی دیگری است از تهران. پس کجاست ان فرهنگ غنی ایرانی-اسلامی تان؟ این صف های تاکسی نیاز به ساماندهی دارند چون مردم خود بزرگ ترین حامی بی نظمی اند.                                                          

                                                          

و ان گاه که بالاخره در تاکسی می نشینم رادیو می گوید:" به به! عجب عصر زیبای زمستانی ای است." بلی.همین طور است.