1. نزدیک یک ماه است که این جا چیزی ننوشته ام. دلیل اش این بار تنبلی نیست. به عبارت درست تر تنبلی تنها دلیل این جا ننوشتن نبود. به فلسفه ی وجودی این جا شک کرده بودم. به کارکرد وبلاگ شک کرده بودم. اکنون شک هایم باعث شده که ایمان ام بیشتر شود.( تاثیر سریال های ماه مبارک) و با قدرت بازگشته ام.
2. در این میان یک اشتباهی کردم که از روی جوانی بود، آن هم هنگامی که خواستم دو تا وبلاگ بنویسم. داستان، داستان موش و جارو است. به قول عزیزی، حداقل آن مطلب را نمی نوشتم و نیت ام را در درون ام باقی می گذاشتم تا ریا نشود. شاید قسمتی اش تقصیر امیر بود که مدام مرا به اسباب کشی به وردپرس ترغیب می کرد. شاید می خواستم رفتن به آن جا را دو مرحله ای کنم. آن پست را پاک نمی کنم تا نگاهش کنم و خجالت بکشم.
3. برنامه هایی برای این جا دارم، به گونه ای دیگر خواهم نوشت.
4. نه! این دفعه دیگر نمی گویم چگونه، آدم عاقل که خبطی را دو بار مرتکب نمی شود!
5. کامنت های تبلیغی را در کل وبلاگ ام پاک کردم. کمی راحت شدم، چه قدر تبلیغ های مزخرف در میان شان بود. از این به بعد، در مورد کامنت های تبلیغی جدید پس از مدت معقولی این کتر را می کنم.
6. فکر می کردم این جا خیلی بهتر باشد، نشد. اما هر شکست مقدمه ی پیروزی است!!! سعی می کنم جوری بنویسم که این جا را دوست بدارم.
7. استقلال فردا 2-0 می بره!