دیروز گزارش مانندی نوشتم در مورد آن چه که حدودا در پلی تکنیک گذشت. امروز می خواهم به بازخوردهای تجمع بپردازم، با نگاهی به 4 مقاله که در مورد تریبون ازاد پلی تکنیک نوشته شده، مقالاتی از امیر یعقوبلی، مهدی عربشاهی، عابد توانچه و امیرحسین ایرجی.

در تجمع پلی تکنیک مانند تجمع 15 آذر 85 شاهد حضور پر تعداد پلاکاردهای سرخ بودیم. این روش ای است که جریان موسوم به "چپ رادیکال" برای نشان دادن خود در دانشگاه برگزیده است، یعنی حضور پر پلاکارد در تجمعات دانشجویی( که خود برگزار کننده ی آن نیستند).  روی این مساله که ایا حضور در تجمعات گروه های دیگر با چنان تعدادی از پلاکارد( که عموما چندان ارتباطی هم به موضوع تجمع ندارند) اخلاقی است یا نه، می توان بحث کرد. هر چند نگارنده ان را لزوما غیر اخلاقی نمی داند. اما ان چه که بعدا دربعضی  سایت ها و وبلاگ ها دیده می شود این رفتار را غیر قابل دفاع تر می کند. به این قسمت از نوشته ی عابد توانچه که در مورد تجمع پلی تکنیک است توجه کنید:" امروز دوشنبه مورخ 30 مهر 1386 دانشجویان کمونیست دانشگاه های تهران در راستای دفاع از حقوق انسانی و اجتماعی فعالان دانشجویی در بند ، به دعوت بدنه ی خود در دانشگاه پلی تکنیک تهران اقدام به حضور سازمانیافته در این مراسم نمودند." او می افزاید:" جریان چپ حاضر در برنامه، با گرفتن زمان از مجری تریبون،  بیانیه های خود را قرائت کرد. انجمن اسلامی که از هژمونی کامل فعالین چپ در این برنامه چندان راضی نبود، این نارضایتی را با اعتراض به محتوای پلاکاردهای سرخ رنگ جریان چپ در همان ابتدای برنامه عیان کرد و در تلاشی بی ثمر بر آن بود تا به هر بهانه ای برخی از این پلاکاردها را به پایین بکشد و همچنین در هنگام قرائت بیانیه دانشجویان چپ رادیکال و دانشجویان سوسیالیست پلی تکنیک اقدام به کار شکنی می نمود. آخرین حربه کودکانه جریان راست دانشگاهی برای انکار حضور قاطعانه  فعالین چپ،  پرهیز از انتشار عکسهای این تجمع و صرفا انتشار یک عکس جعلی بود که اساسا متعلق به تجمع دانشگاه دیگر است."

این جاست که قضیه کمی متفاوت می شود. مساله تنها بالا رفتن چند پلاکارد نیست. مهدی گرایلو از فعالین چپ رادیکال در مصاحبه با اخبار روز گفته است:" ما تولد خود را در سالروز مرگ سیاسی امثال تحکیم جشن گرفتیم." او در ان مصاحبه مدعی شده بود که جمعیت از بین تحکیمی ها و آن ها، آن ها را برای پیروی انتخاب کرده بود. به گمان ام قضیه دارد روشن می شود: گروهی در تجمعی که فراخوان اش را گروهی دیگر داده شرکت می کند و می خواهد که در سال روز مرگ سیاسی آن ها، برای خود تولد بگیرد. این کار یقینا غیر اخلاقی است. جز این پلاکارد ها توجه می کنیم به این که "بیانیه ای خوانده می شود، مسائل جهان حل می شود در یک بیانیه، با خطاب ها به امپریالیسم جهانی و سرمایه داری و مزدوران وطنی اش و … و در میانه اشارتی می شود به مسئله ای که جمعیت از برایش جمع شده است."( نقل از امیر یعقوبعلی)

اما همه ی این ها برای چه؟ آیا در بدنه ی دانشجویان احساس خوبی نسبت به این عمل وجود دارد؟ در بین فعالین دانشجویی، این عمل فعالین چپ رادیکال چه احساسی را برمی انگیزاند؟ عربشاهی می گوید:" با احترام تمام به همه جریانهای منتقد دانشجویی از دانشجویان موسوم به "آزادی خواه و برابری طلب" می خواهم تا  از هم اکنون به فکر برنامه ای مستقل برای 16 آذر باشند." نگاهی کامل به مقاله ی مهدی عربشاهی که در وبلاگ اش آن را نگاشته بیندازید. البته مقاله ی او، مقاله ای مودبانه و دقیق است که او  در آن انتقادهایش را ذکر کرده. حال نگاهی به ابتدای مقاله ی امیرحسین ایرجی می کنیم:

" دیروز در تجمع دانشگاه پلی تکنیک، درسهای تازه یی از "چپ رادیکال" یاد گرفتم. البته قبلن هم درسهای زیادی یاد گرفته بودم مثل این که قیافه هر چی دری وری تر و لباس هر چی اجق وجق تر، عمق سوسیالیسم بیشتر." این نگاه، نگاهی است از سر عصبانیت و در نتیجه ی  احساس مورد سواستفاده قرار گرفتن- و نه هوشمندانه-و در ادامه نوشته:" فحش دادن از نان شب واجب تر است. هیچ فرصتی را برای فحش دادن به دشمنانت از دست نده."که خود چندان مودب نبوده است، این است نتیجه ی  رفتار ان هایی که با چند پلاکارد می خواهند هژمونی خود را در جنبش دانشجویی نشان دهند. هر چند که این ها برای چپ رادیکال مهم نیست، مهم  نمایش است و بعد ناپدید شدن تا تجمع  بعدی.

یک نکته ی جالب که از امیر نقل می کنم: "در این میان، دست راستی ها هم کم نمی گذارند، ” ای ایران، ای مرز پر گهر می خوانند” که ربطش به موضوع تجمع به اندازه ربط همان پلاکاردهای سرخ است…" حرف اش متین است، یاد درگیری های گاه و بی گاه با بسیج می افتم که در میان درگیری ها و شعار دادن ها، صلوات می فرستند تا بی ایمانی طرف مقابل را نشان دهند. راست ها هم ای ایران می خوانند تا مدعیان چپ سرود را هو کنند یا  ... . چه تشابه غریبی.

دعوا بر سر چیست؟

نوشته ی امیر یعقوبعلی.

نوشته ی امیر حسین ایرجی.

نوشته ی مهدی عرب شاهی.

نوشته ی عابد توانچه.

پی نوشت: داشتم در شبکه چرخی می زدم که دست روزگار مرا به وبلاگ  آزادی و برابری برد که گویا فعالین چپ رادیکال از آن استفاده می کنند. تیتر مطلب شان این است:" دانشجویان چپ تجمع را در پلی تکنیک آغاز کردند."(!!) و در ادامه اورده اند:" به غیر از چپ رادیکال، علیرغم تبلیغات گسترده ی دفتر تحکیم وحدت هیچ گروه دانشجویی از سایر دانشگاه ها در این تجمع شرکت نکردند. فقط نیروهای چپ رادیکال دانشگاههای تهران با یک سازماندهی کامل با در دست داشتن پلاکاردهای سرخ از بیرون دانشگاه در این اعتراض شرکت کردند." بیشتر توضیح بدهم؟