اندیشیدن با پتک

انديشيدن با انكار.

potck — Tue, 26 Aug 2008 12:12:18 GMT

درود بر ارتباط، مرگ بر مخابرات! حالا هي فيلتر كنين تا تلاش ما افزون شود!
و وبلاگ جديد: http://www.enkaar.blogfa.com
اين بلاگفا هم هي قاطي مي كنه ها! الان لينك نشد!

مرا نیز با امیر زندانی کنید.

potck — Sun, 25 May 2008 21:26:18 GMT

دوست نازنین ام، امیر یعقوبعلی به یک سال زندان محکوم شده. نام رسمی جرم اش این است:" اقدام علیه امنیت ملی از طریق فعالیت تبلیغی علیه نظام." تصاویر گوناگون اند و مبهم...
اولین کارم پس از شنیدن خبر این بود که نفسی کشیدم، نه بلند و نه کوتاه. متعجب نبودم. خودش خبر را داد. تبریک گفتم که بیشتر نبود. "امیر جان تبریک می گم آقا! این همه صبر کردن فکر کردیم دارن چی کار می کنن با حکم." شاید اگر می شد نفسش را... نه، سیاه نمایی نکن دیگر! ممنوع التحصیل اش کردند. حالا زندگی آزاد را برایش ممنوع کرده اند، آزادی در بین همه ی ما زندانیان این شهر نکبت زده. چه خوب که ممنوع النفس نکرده اند عزیزمان را!
قاضی گفته که امیر در یک نوشته اش بزرگ نمایی کرده. می گذرم از خنده دار بودن این حرف. ولی نه، داستان این نیست. مشکل این نبوده است که امیر چیزی را دیده و بزرگ نشان اش داده است. مشکل اساسا این است که چرا امیر می بیند. مشکل این است که چرا آن چه را که می بیند نشان می دهد، بزرگی و کوچکی اش مهم نیست. چرا از هوای بهاری ننوشته و از صدای بلبلان؟ چرا از تیم ملی ننوشته؟ چرا از وضع رو به پیشرفت همه جانبه ی کشورمان ننوشته؟ این همه حرف برای گفتن! چرا امیر یک راست بر روی نقطه ی حساس انگشت گذاشته؟ چرا از تظاهرات کارگری در پایتخت جمهوری اسلامی نوشته است؟
چرا بسیاری می بینند و هزینه ی دیده هاشان را می دهند؟ امیر عزیزم، تو گناه کاری! من هم گناه کارم! بسیاری چون ما گناه کارند. اگر او را زندانی می کنید مرا نیز زندانی کنید.
ده زن و یک مرد کمپینی بازداشت شده اند؟ امیر، آن یکی تویی! این گناه توست که شرایط امروز را نقد می کنی و برای تغییرش تلاش. اما من نیز این جرم را می پذیرم. مرا نیز با او زندانی کنید.

پتک.

potck — Fri, 11 Apr 2008 10:55:18 GMT

1. دوست عزیزی 2-3 روز پیش حرفی زد که در این مدت وبلاگ نویسی از این دست مطالب کم نشنیده بودم. گفت که من شبیه "لیبرال های دوم خردادی" می نویسم و نظرم را در مورد مسعود بهنود و علیرضا نوری زاده پرسید. شیوه ی نگارش من را نزدیک این دو( و بخصوص بهنود ) می دید . فکر کنم در دلش( و گاهی بر لبش) می گفت که آخه کمپینی! تو هم آخه حالا...( بی تربیتی است). از قسمت "لیبرال" اش ناراحت نشدم. چون خیلی این الفاظ را دارای اصالت نمی بینم در محیط های دانشجویی: لیبرال های یک شبه چپ شده و چپ های یک شبه لیبرال شده را کم ندیده اید. ولی قسمت "دوم خردادی" اش ناراحت ام کرد! یعنی من این قدر ضایع ام؟ یا عزیزی چند وقت پیش گیر داده بود که من این پتکم را نمایان کنم و بکوبم بر سرش. حالا ما در این شرایط سرکوب، سرکوفتی بر کسی نمی زنیم، رها کنید این حرف ها را دیگر!
2. در طول عید باستانی نوروز که خیلی هم باحال است و اصلا ارتجاعی نیست و من دوستش دارم، در اصفهان دیدم که نوکران آشنا به کامپیوتر استبداد یا شاید نرم افزار هایشان پتک را فیلتر کرده اند. از هر isp ای نیز استفاده کردم نتیجه همین بود. آن جه بود که این ایده به ذهنم رسید: این که بازدیدکنندگان این وبلاگ کم است به این دلیل است که احتمالا در همه ی شهر های ایران فیلترم کرده اند نامردها! می شود دوستانی که از داخل ایران و خارج تهران این جا می آیند یک توضیحی در مورد اضاع پتک در شهرشان دهند؟ بدم هم نمی آید که بهانه ای پیدا شود و ادامه ی پتک زنی ام را در جای دیگری انجام دهم.
3. محمود صالحی هم آزاد شده. در میان این همه خبر بد کمی آرامش بخش بود.
4. من حالم بهتر شده است. این حالت ناله ای که زندگی تان را فرا گرفته است را دوست ندارم. می دانم اوضاع خیلی بد است، اما ناله کردن و یادآوری چند ده باره این موضوع هیچ سودی ندارد. بروید فلسفه بخوانید، رمان، زبان، تفریح. یک کار مفیدی بکنید. ناله نکنید که اصلا ارتباطی به کار مدنی ندارد.

من حالم بد است.

potck — Wed, 02 Apr 2008 13:43:00 GMT

-یک حسی را گم کرده ام، مربوط به دو سال اول دانشگاه. کلی دنبالش هستم. پیدا نمی شود! نظری ندارید؟

-دوستی، عزیزی، رفیقی لطف نماید و برای من دعوت نامه ی بالاترین بفرستد. اجرتان با آقا.
-سال موش برای متولدین سال گربه سال بدی است. از اسم این سال هم خوشم نمی آید: نو اوری و شکوفایی! سال های پیش که از روش های قدیمی استفاده می کردند وضع مان ان بود، حالا که ... . فکر کرده اید در چه موضوعاتی نوآوری می کنند؟ آیا سازندگان "تام و جری" به این نکته ی ارزش مند توجه داشته اند؟
-دلم برایت تنگ شده است، با این که خبری ازت ندارم.
-یادمان نرود آن هایی را که هنوز بیرون نیامده اند.

سیمای جمهوری اسلامی، مهندسی فرهنگی و خشونت عریان به مناسبت چهار شنبه سوری.

potck — Tue, 18 Mar 2008 22:45:27 GMT

یک تصویری در تلویزیون هست که این چند سال بسیار در راستای "مهندسی فرهنگی" مشاهده می کنیم. بیمارستانی را نشان می دهند. یک آدمی که هشتاد تکه شده است و کامل سوخته را نشان می دهند. از او می پرسند:" چه شده است؟" او هم پاسخ می دهد:" اِ اُ بَاَ.... ." ( و از این دست اصوات) و شخصی ترجمه می کند که :" ایشان می گویند که در حال اتیش بازی بودم. تو رو خدا آتیش بازی نکنین. من پشیمونم. نکنین با جوونیتون."
بعضی اوقات این قدر این تصاویر ترسناک هستند و تکان دهنده، که آدمی با خود می گوید که آخر به چه دلیل یک چنین خشونت عریانی را نشان می دهند؟ پس درجه بندی چه شد؟ شما که در تلویزیون تان برای همه چیز درجه بندی های خاص خودتان را دارید، چرا در این مورد هیچ مرزی را رعایت نمی کنید؟ بعضی لز این تصاویر را در هیچ فیلمی هم نمی شود دید. بسیارند اشخاصی که از ترس تصاویری که دیده اند از خانه شان بیرون هم نمی آیند. یک چنین تصاویری چه چیزی از چهارشنبه سوری در ذهن کودکی که آن تصاویر را می بیند را ثبت می کند؟ مگر چه قدر ممکن است که شخصی در چهارشنبه سوری آن قدر اسیب ببیند؟ بسیار اندکند، کسانی هم این گونه می شوند که یا با دیگری درگیر می شوند یا... . نمی دانم! نشان دادن آن تصاویر غیر اخلاقی است. با هیچ دلیلی هم پخش آن تصاویر و ایجاد ان ترس ها توجیه پذیر نیست. مهندسی فرهنگی؛ عجب حماقتی!

از این دست مثال ها زیاد است، از این دست ترساندن ها. تصادفی را نشان می دهند که با ماشین های ما امکان پذیر نیست! BMW X3 با 250 کیلومتر سرعت به ماکسیما می زند و همه چیز مچاله می شود. بعد تعدادی دست و پا به شما نشان می دهند و ماشین های مچاله شده. باید یاد بگیری که سرعت زیاد خیلی بد است، وحشتناک است. دیگر نمی توانی با خیال راحت رانندگی کنی. مدام منتظری چپ کنی، اتفاقی بیافتد. شخصی که این تصاویر را می بیند چه گناهی کرده؟ نکند این بار هم مورد "مهندسی فرهنگی" قرار گرفته؟

در فرهنگ سازی، پدیده ها خیلی یک طرفه انه اند: "سیگار، 800000 نوع ماده ی سرطانی و زیان آور دارد."
لعنتی! حالا این قبول، ولی یک ماده ی مناسب هم دارد دیگر. شخصی به ازای یک نخ سیگار این قدر حرص می خورد که شب خوابش نمی برد.

آقایان مهندس، خانم های فرهنگ ساز! کار شما غیر اخلاقی است، حتی اگر دیگر چهارشنبه سوری خطرناک را فراموش کنیم، سریع نرانیم یا سیگار نکشیم.

شیره مالی.

potck — Sun, 16 Mar 2008 23:53:18 GMT

امیر حسین عزیز! آدمی باید بسیار تلاش کند و سر خود را شیره بمالد تا خیال کند که در انتخاباتی که احمدی نژاد و پورمحمدی برگزار می کنند و آیت الله جنتی بر آن نظارت می نمایند آن چه که به درون صندوق ها می رود شباهتی به ان چه که اعلام می شود دارد، حتی پس از قلع و قمع های اولیه.

امیرحسین، کلی برایت نوشته بودم. اما تمامش پرید. الان خوابم می آید. حتما در ریاست جمهوری هم رای بده تا بازی "آن ها" را خراب کنی! من هم خیلی بی سواد، بی منطق، بی شعور و ... هستم. امیدوارم که دوباره حوصله کنم و بنویسم.
اسانلوی عزیز هم اشتباه می کند، تا الان هم کم نکرده.

نگاه امروز.

potck — Wed, 05 Mar 2008 10:00:46 GMT

1. امروز شدیدا خوشحال شدم وقتی خبر تعیین قرار وثیقه برای امین قضایی را خواندم. از کسانی بود که به خاطر مشکلات جسمی اش به شکل مضاعفی نگران اش بودم. در این مدتی که تعدادی از دانشجویان چپ بازداشت بودند و من آزاد، نتوانسته ام که احساس آزادی کنم در این زندان بزرگ تر. امید دارم که شاید به زودی بتوانم. خوشحالم که بیرون خواهند آمد، و امیدوارم که با حفظ اراده شان به خطاهاشان نیز بیاندیشند و همه ی مسائل را به گردن آن ها نیندازند. بسیاری از نظر ها و مناسبات را باید تغییر دهند. امیدوارم آن هایی شان که فعالیت دانشجویی را ادامه می دهند استراتژی ماجراجویانه شان را کنار گذاشته و به تعامل و همکاری با دانشجویان دیگر بپردازند، نه کشیدن مرز بین خودشان و جهان خارج.

2. یاد می کنم از سه دوست دربند پلی تکنیکی، که بازجویی پس از حمایت من از آن ها در یکی از بازجویی ها، "و الله" گفت که آن ها خودشان نشریات را درآوردند و تازه وزارتی ها "لطف" نموده و داستان را سیاسی نشان دادند تا دوستان پلی تکنیکی مان حکم "نا جور" نخورند. آن موقع از تبرئه آن ها آگاه نبودم، هر چند که آن "و الله" در نظرم تاثیری نداشت، چون اصل دین بازجوها تقیه بود و این را می دانستم!

این روزها سخن از پخش فیلم اعترافات آن هاست، داستانی تکراری و رسوا شده. حقیقت را همه می دانند.

3. انتخابات مجلس نزدیک است. اصلاح طلبان لیست 20 نفره شان در تهران را به 30 نفر افزایش دادند. چه می توان گفت؟ حتی نکردند که بگویند که به نشانه ی اعتراض به رد صلاحیت ها با لیست ناقص شرکت می کنیم، عدم شرکت یا تحریم که به کنار! این هم از صداقت شان که می گفتند جز در انتخابات آزاد، در هیچ شرایط دیگری در انتخابات شرکت نمی کنند.

پایان توهم تاثیر گذاری.

potck — Mon, 28 Jan 2008 10:06:38 GMT

دهه ی شصت می گذرد. صدایی از چپ ایران در نمی آید، تعداد زیادی باقی نمانده اند. نسلی در دهه ی هفتاد زاده نمی شود. دهه ی هشتاد اما داستان دیگری دارد. از سال ۸۲ به روشنی وجود چپ در دانشگاه ها حس می شود. حضور خاتمی در دانشگاه تهران؛ دیگر حضور چپ قابل انکار نیست. نشریات دانشجویی چپ در دانشگاه ها دیده می شوند، بعضی شان به هر شکل که شده یک "ستاره" در لوگوشان می گنجانند. عده ای فراموش می کنند که شاید روزی باید پاسخی برای عقایدشان داشته باشند!!! آن ها قطعا گناه کارند، چون آن گونه می اندیشند که بسیاری دوست نمی دارند. در مملکتی که هر روز دایره ی حاکمان تنگ تر می شود حساب آن ها که روشن است. زمان می گذرد، درگیری شان با نیروهای منتقد دیگر نیز بیشتر می شود و در انتها جمعی شان بازداشت می شوند. نه؛ آن ها آن نیروی سوم نبوده اند. داستان(توهم) تاثیر گذاری و نیروی سوم بودن خیالی بیش نیست.

فضای اجتماعی و فعالیت سیاسی بسته شده است، در حقیقت تقریبا فضایی باقی نمانده است. چه می توان کرد که به کمیته انضباطی نرویم و از تحصیل تعلیق نشویم؟ یا به اسارت نیروهای امنیتی در نیاییم و به دادگاه انقلاب نرویم و خود را آماده ی زندان احتمالی نکنیم؟ چه باید کرد یا چه می توان کرد؟ چه می توان کرد که در آن جمعی از عزیزان مان آسیب نبینند؟

پی نوشت ۱.

امیدوارم که تمام دانشجویان در بند به خصوص دانشجویان چپ آزاد شوند. یکی از شادی هایم در مدت کوتاه زندان این بود که مانند بسیاری که برای عوض کردن جای زندانی و زندان دار تلاش می کنند و به زندان می افتند نیستم، برای ویرانی زندان تلاش می کنم و از این جهت از بسیاری از زندانی های دیگر جلو ترم.

پی نوشت ۲.

از تمام دوستان و نزدیکانی که در مدت اسارت ام در ۲۰۹ نگران ام بودند و جویای احوال، سپاس گزارم. به شکل ویژه تر از سینا و فاطمه و مهدی و عماد و همه ی دوستان هم دانشکده ای ام، از احسان و هومن دلبندم، از امیر و عسل و همه ی دوستان هم فکرم، و از بازجوهایی که در مدت اسارت ام خبر مرگ مادر بزرگ ام را به من ندادند!!!! هر وقت تصور می کنم که اگر این خبر را در ۲۰۹ می شنیدم... نه، تصور نمی کنم! و یک شرمندگی پیش پدر عزیز و مادر مهربان و نزدیکانم باقی می ماند، به جای آن کسانی که باید شرمنده باشند من شرمنده شان ام، بابت تمام سختی هایشان.

حمله ی امریکا و راه های فراروی ما.

potck — Thu, 22 Nov 2007 10:21:53 GMT

میهن مان ایران، این روزها روزگار بسیار سختی را می گذراند. از یک سو، جاهلانی که جهان را ویرانه ای به وسعت ذهن ناپاک شان می خواهند بر سرنوشت حکومتی کشورمان حاکم اند و هر روز شاهد تنگ تر شدن دایره ی کوچک آزادی های مدنی- اجتماعی- سیاسی هستیم و از دیگر سو، خطر برخورد نظامی با ایالات متحده به شدت کشورمان را تهدید می کند. در این میان افق پیش برد کشور به سوی شرایط دموکراتیک و آزاد به شدت تاریک به نظر می رسد.

مساله ی حمله ی امریکا کم کم دارد به دغدغه ی اصلی میان فعالین سیاسی- اجتماعی در ایران تبدیل می شود و بسیاری از بحث ها هم زیر سایه ی این بحث قرار گرفته و عموما مغفول واقع می شوند. اما ما در مورد خطر حمله ی ایالات متحده چه می توانیم بکنیم؟ دست ما از میزهای مذاکره کوتاه است! باید اتفاقات داخلی را دنبال کرد و دید که چه عواملی در مورد حمله ی امریکا به ایران می توانند تاثیر گذار باشند. به گمان من ۴ عامل اصلی در آینده ی نه چندان بلند می توانند در مورد حمله ی امریکا به ایران تاثیر گذار باشند؛ یکی سوخت گیری نیروگاه اتمی بوشهر( به طور کلی مساله ی هسته ای)، دیگری انتخابات مجلس، دیگری مساله ی دخالت احتمالی ایران( سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) در عراق و آخری شوراها و کمیته های صلح مانند آن چه که آقای زرافشان و بانو عبادی فراخوان آن را داده اند و فشار آن ها به دولت های ایران و امریکا، که تاثیر گذاری شان شاید نیازمند زمان بلندی باشد و اکنون چندان مطرح نمی باشند( نگارنده بسیار امیدوار به تقویت چونان نهادهای مردمی ای است).

طبق برنامه ریزی قبلی میان دولت های ایران و روسیه بعد از هزاران بار تاخیر(!) نیروگاه اتمی بوشهر می بایست در آذر ماه جاری سوخت گیری شود( ماه فرارویمان). در این میان احتمال این که دولت روسیه در شرایط کنونی و وجود پرونده ی ایران در شورای امنیت سازمان ملل سوخت اتمی به ایران ارسال کند چیزی نزدیک به صفر است. با توجه به این که بازگشت پرونده ی ایران به شورای حکام سازمان انرژی اتمی نیازمند رای شورای امنیت می باشد و امریکا می تواند بارها از حق وتوی خود در این باره استفاده کرده و این پرونده را مدت ها در شورای امنیت نگاه دارد و شرایط را برای سوخت گیری نیروگاه بوشهر سخت کند، شاهد تغییر رویکرد دولت امریکا با ایران هستیم. ( نگارنده احتمال سوخت گیری نیروگاه بوشهر را در حالت کلی همان"چیزی نزدیک به صفر" می داند.)

سیمور هرش- روزنامه نگار معروف که دستی هم در آتش سیستم های اطلاعاتی در امریکا دارد- مقاله ای نوشته با عنوان"توجیه حمله به ایران از «برنامه هسته ای» به «تروریسم» تغییر می کند" . او در ابتدای مقاله اش آورده است:" طی ماه‌های اخیر جورج بوش و اعضای دولتش در اظهارات خود با ارائه تعریفی جدید از جنگ عراق این جنگ را روزبه‌روز بیشتر به صورت نبردی راهبردی بین ایالات متحده و ایران جلوه داده‌اند. در ماه اوت، بوش در همایش ملی کانون جنگ‌دیدگان امریکا گفت: "افراطیون شیعه با پشتیبانی ایران در حال آموزش عده‌ای عراقی با هدف انجام حملاتی به نیروهای ما و مردم عراق هستند. حمله به پایگاه‌ها و سربازان ما به وسیله مهماتی که ایران در اختیار مهاجمان گذاشته افزایش یافته است... رژیم ایران باید این از اقدامات دست بردارد. و تا زمانی که این کار را نکرده من اقدامات لازم برای محافظت از سربازانمان را صورت خواهم داد." وی سپس در میان تشویق حضار سخنان خود را با این جمله به پایان برد که "من به فرماندهان نظامی‌مان در عراق اختیار مقابله با فعالیت‌های جنایتکارانه تهران را داده‌ام." و در ادامه اورده است :"موضع رییس‌جمهور و نتیجه منطقی آن ـ اینکه اگر مسئول بسیاری از مشکلات امریکا در عراق تهران باشد، پس برای رفع آنها باید به مقابله با تهران رفت ـ حامیان سرسختی در دولت دارد. به گفته مقامات و مشاوران سابق دولت، در تابستان امسال دفتر دیک چنی، معاون اول رییس‌جمهور، از کاخ سفید درخواست کرد تا خواستار بازنگری ستاد مشترک ارتش در طرح‌های قدیمی حمله احتمالی به ایران شود. محور طرح‌های مزبور بمباران گسترده ایران و اهداف آنها شامل تاسیسات هسته‌ای شناخته‌شده و مشکوک و دیگر اماکن نظامی و زیرساختی آن کشور بود. اما هم‌اینک تاکید بر حملات محدود به تاسیسات متعلق به سپاه پاسداران در تهران و سایر نقاط است که طبق ادعای دولت امریکا منبع حمله به نیروهای امریکا در خاک عراق هستند. آنچه در ابتدا به عنوان ماموریتی برای مقابله با تولید سلاح هسته‌ای مطرح شده بود اکنون به صورت ماموریتی برای مقابله با تروریسم در آمده است."

او در مقاله اش مراکز سپاه پاسداران و زیر ساخت های کشور را هدف بمباران های امریکا می داند. یادمان نرفته سفر قهرمانانه ی احمدی نژاد به امریکا را! او آن قدر افکار عمومی امریکا را تحت تاثیر خود قرار داده بود و ان قدر که دنیا دارد سریع "احمدی نژادی" می شود که در هنگامه ی حضور او در امریکا هر دو مجلس این کشور سپاه پاسداران را نیرویی تروریستی نامیدند. عمق فاجعه وحشتناک است؛ نیروی نظامی کشوری توسط کشور دیگری در هنگامه حضور رئیس دولت ان کشور در کشور دیگر توسط مجلس کشور دیگر "تروریست" خطاب می شود و رئیس جمهور کشور اول نیز در ان میان از "نبودن همجنس باز" در کشور خود صحبت می کند. آری! این اتفاقات تنها در دنیای "احمدی نژادی" اتفاق می افتد.

پس ازحمله ی احتمالی امریکا همه چیز بستگی به واکنش ایران به این حملات دارد که با توجه به روحیات دولت و فرماندهان ایران و اشاره ی چندباره به " تبدیل خلیج فارس به جهنم امریکا" و گفتن این مساله که در دقیقه اول حمله یازده هزار موشک به سوی اهدافی در منطقه پرتاب خواهند شد شرایط خطرناک تر به نظر می رسد. تصویر سپاهیان در ایران از موشک این گونه است که" کلی پرتاب می کنند تا یک چند تایی این میان از زیر دست امریکایی ها در می رود!" در مقاله ی هرش از قول برژینسکی و در مورد واکنش احتمالی ایران می خوانیم:" واکنش احتمالی ایران به حمله ی امریکا "دامن زدن به درگیری ها در عراق و افغانستان" است که ممکن است پای پاکستان را هم وسط بکشد. در آن صورت بیست سال در یک درگیری منطقه ای گرفتار خواهیم شد." و در ادامه از قول او آورده است:" همه چیز بستگی به این دارد که مقامات ایران چقدر حماقت به خرج دهند. آیا جلوی سخنان تند احمدی نژاد را خواهند گرفت و لحن خود را ملایم تر خواهند کرد؟" این درخواست، خواسته ی زیادی از احمدی نژاد است.

یکی از عوامل اصلی که در رفتار دولت جمهوری اسلامی بی تاثیر نیست "وجود نداشتن" اپوزوسیون داخلی است. این مساله چندان نیز عجیب به نظر نخواهد رسید ان گاه که وقایع بعد از قیام 57 را به خاطر بیاوریم، وقایعی که در ان هزاران انسان بی گناه جان پاک خود را از دست دادند. این مساله به جمهوری اسلامی اجازه می دهد که انتخابات های متوالی غیر دموکراتیک را برگزار کند و از نتایج منفی آن نیز نهراسد، چون اپوزوسیونی موجود نیست که بتواند نارضایتی های عمومی را رنگ و جهت سیاسی دهد. اگر اپوزوسیونی موجود بود رژیم ایران به جنگ با امریکا به چشم" موشک بازی" نگاه نمی کرد. حال که اپوزوسیونی نداریم و نهادهای ضد جنگ هم به تازگی فراخوان تشکیل داده اند( و نمی دانیم که تا چه حد تاثیر گذار خواهند بود) دیگر کدام میدان برای ما بازیگران کوچک و کم تاثیر باقی مانده است؟ تنها نیروی متحدانه ی مردم است که می تواند در این شرایط سخت، خطر جنگ را کاهش دهد و دریغا که چه دور به نظر می رسد.

گفتیم که در مساله ی حمله ی امریکا ۴ عامل موثرند. به ۳ عامل نگاهی کردیم، آخری انتخابات مجلس است. در مورد انتخابات مجلس چه باید کرد؟ آیا انتخاب شدن میانه روها خطر حمله را کاهش می دهد؟ هر کاری که خطر جنگ را کم کند مجاز است. در این مورد هم بحث کنیم.

هاشمی- احمدی.

potck — Wed, 21 Nov 2007 17:58:01 GMT

۱. دولت احمدی نژاد نوآوری های بی شماری داشته است، یکی از آن ها سخنان وزیر اطلاعات در مجرم دانستن موسویان و واکنش روحانی بدان است؛ که از دولت مردان خواسته که در کار دادگاه دخالت نکنند. دو نکته در این میان جالب اند؛ اولی جدیت دولت در برخورد با موسویان و دیگری نفس واکنش روحانی به سخنان وزیر اطلاعات؛ بسیاری از دانشجویان بازداشتی نیز همین سخنان را از سوی وزیر اطلاعات در مورد پرونده های خود شنیده اند و بیش از 6 ماه است که بازداشت اند و هنوز حکم شان قطعی نشده است، اما آقای موسویان با وجود اتهام بسیار سنگین تر بعد از تنها 9 روز بازداشت با وثیقه ی 200 میلیون تومانی آزاد شده اند، صدای آقای روحانی در مقابل این همه بی عدالتی در حق دانشجویان در نیامد اما به هر حال اقای موسویان از نزدیک ترین افراد به ایشان اند. برخورد دولت با حلقه ی نزدیک به هاشمی دارد کاملا عریان می شود و این سخنان نشان دهنده ی نزدیک بودن برخوردهای آخر است. در این میان موضع قوه قضاییه بسیار مهم و تعیین کننده است. حکم سنگین برای موسویان نشان دهنده ی نزدیکی قوه قضاییه با دولت احمدی نژاد خواهد بود که کار را بر هاشمی سخت تر خواهد کرد. این فشار دولت به هاشمی منطقا باید باعث نزدیکی بیشتر هاشمی به اصلاح طلبان شود. باید دید که این نزدیکی تا چه حد عمیق و دراز مدت خواهد بود و در انتخابات مجلس چگونه بروز خواهد کرد.

۲. بعد از تحلیل سیاسی امروز (!) اضافه می کنم که در این چند روز کمرم به شدت درد می کند. از طرفی با نزدیکی میان ترم ها سندرم امتحان دوباره سراغ ام امده.